لافِ رفتن و دم بر نیاوردن

بیش از آنکه تصور کنی
ساده است...

.

.

.
امان از وقتی
 که بعضی حرف‌ها جدی می‌شوند!

«با قاطعیت می توان گفت که کوشش از جمله چیزهایی است که هرگز از بین نمی‌رود. همانطور که ماده و انرژی به یکدیگر تبدیل می‌شوند، کوشش و نتیجه‌ی آن هم در سیستمِ خلقت هرگز از بین نمی‌روند و به یکدیگر تبدیل می‌شوند. چه بسا، کوشش، خود نوعی تبدیل انرژی است. با کوشش، قطعاً چیزی به دست آمده‌است. آن چیز ممکن است ابتدا واضح و آشکار نباشد. اما کوشش حتماً به چیزی تبدیل شده و در جایی قرارگرفته است. مقدار وکیفیتِ حاصل از کوشش را نمی‌توان اندازه‌گرفت، اما مسلم است که هرگز کوشش به هدر نمی‌رود...» (ملکی، ج. 1385: نابرده‌رنج، کوشش و مسئولیت‌پذیری، تهران: جیحون)

همه‌ی اینها را نوشتم که تأکیدی بر همین آخرین جمله باشد. که هرگز کوشش از بین نمی رود. اگر همیشه اینطور فکرکنیم که سعی و تلاشِ ما، از بین نمی‌رود و در سیستمِ دقیق و حساب‌شده‌ی کائنات اثر می‌گذارد و یک روز در قالبی دیگر که انتظارش را نداریم به یاریِ ما می‌آید، خب چه بسا خیلی آسوده‌تر زندگی می کنیم...

نورِ من، نمی‌دانم امشب را

برای تسویه‌ی کدام گناهم برگزیده‌ای

که این‌چنین درهم و آشفته‌ام...

عجیب بزرگ و عمیق است

عجیب گناهی‌ست

ای وای بر من که نفهمیدم آن روزها

از کدام باغچه، کدام گل را می‌چینم

...

حالا قَسمَت می‌دهم

به تمامِ آنچه

از خود بر من شناساندی

که هرچه هست و نیست

پیش از آنکه دیر یا زود

به دیدارَت بیایم

از وجودم پاک کن...

آرزویم این است

آن روز «بتوانم» با تمامِ بودنم

به تماشایِ تو بایستم...

باران هم بارید...

حالا، گل و لایِ آسمانِ آلوده‌ی شهر

تنها یادگار
بر خاطرِِ خسته‌ی دل است!

برای اعتراف به کلیسا می‌روم

رو در روی علف‌های روئیده بر دیوارِ کهنه می‌ایستم و...

تمام گناهانم را یکجا اعتراف می‌کنم

بخشیده خواهند شد، به یقین

علف‌ها بی‌واسطه با خدا سخن می‌گویند

(حسین پناهی)

کاش می‌دانستم اینک

رو به رویِ کدامین نور نماز بگذارم...

آیا اعتراف به ندانستن، یعنی «به اشتراک گذاشتنِ فضای خصوصی»؟

(توضیح: وقتی کسی به چیزهایی که نمی‌دونه اعتراف می‌کنه، معناش اینه که داره زیادی «رو» بازی می‌کنه و اطلاعاتی رو به دیگران می‌ده که عملاً دلیلی نداره اونها بدونن؟)

مشغول خواندن کتابی با عنوان «هستی شناسی بهبود در سازمان» هستم. از داستانِ کتاب صرفنظر می‌کنم، تنها به نکته‌ای اشاره می‌کنم که به نظرم کاربردی می آید، و آن اینکه: اصل اولِ «بهبود»، بودن برای بهبود است. به این معنا که اگر به فکر ایجاد بهبود در روند کار یا فعالیتی هستیم، ابتدا باید از درون خودمان شروع کنیم و بخواهیم که نظام فکری و در ادامه رفتار خودمان تصحیح شود. . به عبارتی «بودنِ» ما برای «بهبود» باشد.

مثال ساده‌اش، روابطی است که با دوستان‌مان و بویژه دوستان نزدیکتر داریم. اگر نخواهیم به خودمان نگاه کنیم و دائم گله کنیم که چرا این رابطه بابِ میل ما نیست، آن رابطه دائماْ بیش از گذشته موجب سلب آسایش ما می شود و به عبارتی هر روز بدتر از قبل. فکر می کنم قبل از اینکه به دنبال بهبود شرایط باشیم بهتر است ذره‌بین را روی خودمان بگیریم و بخواهیم که فکر و عمل خودمان را «بهبود» دهیم. بعد به تدریج می بینیم که طرف دوم هم کم کم به این نکته «فکر» می‌کند و او هم «بهتر شدن» را تعقیب می کند و شاید رابطه کمی قابل تحمل‌تر و شاید هم کمی دوست داشتنی تر شود...

در کتابی هم که اسم بردم نویسنده «بهبود» روند کار یک سازمان را در گروی «بهبود» رهبر سازمان می داند و معتقد است اگر رهبر (نه مدیر) سازمان خودش انسانی متفکر و متعالی باشد و در اولین قدم به فکر ایجاد بهبود در وجود خودش باشد آنوقت می تواند به بهبود سازمان هم فکر کند.

می خواستم این تئوری مدیریت را به زندگی روزمره ارتباط بدم. نمی دونم چقدر می تونه درست باشه...! اما به نظر منطقی میاد. نه؟